وقتی غدیر حجة‌الوداع لاله های سپید را تداعی می کند

به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، غدیر، اقیانوس بی‌کرانی است که افق در افق، با آسمان نسبت دارد و موج در موج، هم‌آغوش عرش است. عرش، از آخرین موج‌های غدیر آغاز می‌شود.

غدیر، سفره‌ای است که برای تمامی گل‌ها پهن کرده‌اند، گلبانگ عاشقانه ای است برای آغاز بهار. غدیر، یک اتفاق ساده نیست؛ یک گزینش رحمانی است، رمزی است بین خدا و انسان.

غدیر، ریزش باران الطاف رحمانی بر گلزار جان‌های تشنه است، غدیر، برکت همه احساس‌های معنوی و دریای جاری خیرات نبوی است. در غدیر بود که جوانه جاودانه ولایت عاشقانه، سر برکشید و کره زمین را هاله‌ای از انوار سبز، احاطه کرد.

نیمه راه حجة‌الوداع، آغاز بیدارى چشم‌هاى زمینیان بود. شعر شعور على، در سینه عاشقانش سروده شد. آن روز، نگاه محمد(ص) اشاره به جبروت کرد و آرامش على(ع) اشاره به ملکوت. محمد(ص) دست را به سمت آسمان بالا برد تا على(ع) را به همگان نشان دهد. این، حسن ختام زیباى رسالت محمد(ص) بود.

از آن روز به بعد هفت بند آسمان محکم شد؛ تاریخ شانه‌هاى نخستِ امامت را شناخت و خدا با غدیر دینش را کامل کرد و نعمت‌هایش را بر مؤمنین آخرالزمان تمام؛ غدیر، پیام رهایى و گسیختن زنجیرهاى بسته است؛ غدیر، ادامه بعثت است براى براى بیرون آمدن از اسارت خویش و رسیدن به آزادگى حقیقى که در سایه عبودیت حاصل مى‌شود.

پاى غدیر، سرنوشت معنویت شیعه رقم مى‌خورد و پیام آسمانى توحید، به کسانى که خدا را نه با زبان، که با مشاهده جان دریافته‌اند، مى‌رسد و در گرماى بیابان، بر فراز ریگ‌هاى تفتیده، بشر به جامع صفات نیکو سپرده می شود.

حجة‌الوداع آن سال گویی هنگام عاشقانگی‌ها بود با ذکر «یا علی»؛ وقتی نبی خدا فرمود: هر کسی را که من مولای اویم، علی مولای اوست؛ مولایی که شما را از بند خودپرستی‌ها آزاد خواهد کرد.

چشم ها بر دو دست گره خورده خیره می ماندد به پیمانی که در دست‌های علی محکم می شود و خدا، ولایت علی(ع) را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت.

آرى! امروز، غدیر است. امروز، ترجمه طواف بال‌هاى فرشتگان بر فراز غدیر است، امروز زمان تجدید پیمان است، حال و هوای غدیر امسال با اشک و بغض به حجة‌الوداع خونین مانوس است و لاله های سپید را همراهی می کند، غدیر به زیبایی خودنماییی می کند، «أَلْیَومُ أَکْمَلْتُ لَکُم دینکُم»!
نرگس حقیقی فر